İnsan dönüp dolaşıp yine aynı yere geliyor işte. Ne yaşarsan yaşa, tek bir şeye geri dönüyorsun. Hayatında olmasını istediğin asıl kişiye, asıl şeye, o şey her neyse ona...

Çok şey yaşadım bu bir ayda. Hayatıma biri girdi, sonra en büyük kötülüğü yapıp çıktı. Edindiğim tecrübeyle size şunu söyleyebilirim ki; seni üzmem diyen herkes üzüyor arkadaşlar. Kesin bilgi yayalım.

Seni üzmem, seni asla ağlatmam, ne olursa olsun yanındayım dedi ve gitti. Bir anda çekti gitti. Hemde ben onun için denizleri aşmışken, sırf onu görmek için onun yaşadığı şehre gitmişken. Ama o ne yaptı? Daha ben oradayken olmaz dedi, yapamayız biz. Bir şey hissetmedim dedi. İnsan alçak olmayagörsün, hemen belli ediyor kendini. Onca güzel söz onca anı onca hatıra bir anda yok oldu gitti. Günlerimi ağlayarak geçirdim. Üzüldüğüm için değil, sinirimden ağladım. Gerçekten. Üzülmedim. Değmez çünkü neden üzüleyim öyle biri için. İyi de oldu çünkü araya mesafeler girince bir ilişki ilişkilikten çıkar. Farklı şehirlerde ilişki yaşanmaz. Olmaz yani. Ama kandırıldım gibi hissettim. Sinirlendim, kızdım. Sinirimi yaşlarımı akıtarak çıkardım vücudumdan. Çünkü başka türlü nasıl atacaktım?

O dönemde Bay Hacker'a dair tek bir düşünce yoktu kafamda, unutturmuştu bana allahsız. Ama gel gör ki öldürmeyen allah öldürmüyor arkadaşlar. Yine Bay Hacker hayatıma girdi. Aslında, yani nasıl anlatabilirim bilmiyorum ama, dur bi deniyim.

Bazı insanlar vardır. Çok seversiniz. Ölürsünüz böyle sevginizden. İçiniz yanar kalbiniz acır ama olsun dersiniz. Kalbimin acısı onun gerçek olduğunu gösteriyor bana. Olsun. Acısın. Bunu öyle herkese hissedemezsiniz arkadaşlar. Bir kişiye hissedersiniz. O kişide sizin için dünyada tek olur işte. En önemsediğiniz insan olur. Onunla bir şey olmayacağını bilseniz de içinizden söküp atamazsınız. Her gördüğünüzde, adı herhangi bi yerde geçtiğinde ya da onunla ilgili bir şey gördüğünüzde kalbiniz çarpıyorsa kalbinizin en derinine saklamışsınız demektir.

Yazının başında dedim ya insan dönüp dolaşıp yine aynı yere geliyor diye. Öyle. Onca şey yaşadım şu kısacık zamanda, bir çok insanla tanıştım. Ama döndüm yine aynı kişiye takıldım. Yine aynı kişiyi görünce kalbim deli gibi çarptı. Yine aynı kişiyi görünce dizlerim titredi. Yine aynı kişiyi görünce heyecandan adımı bile unuttum.

Bana sarılınca ne hissettim biliyor musunuz?

Sanki o an dünya yansa bana bir şey olmayacakmış gibiydi. Kendimi o kadar güvende hissettim ki, o yanımdayken başıma bir şey gelmezmiş gibi sanki.

Elimi tuttuğunda, elektrik çarpmışa döndüm. Heyecandan konuşamadım. Gözlerimin içine baktığında, göz kırptığında, harika harika gülümsediğinde... Nefes almayı unuttum arkadaşlar. Ben benden geçtim. Kendimi kaybettim.


İşte böyle hisleri sadece bir kişiye hissedebilirsiniz. Bir şey olmaz aramızda biliyorum ama ona o kadar değer veriyorum ki kelimelerle bile anlatamam. Anlayamazsınız arkadaşlar. Anlatılamaz.


Yine başa döndüm. Yine aynı yerdeyim. Ama bu sefer yazınki umutsuzluğum, göremeyeceğim korkusu yok. Bu sefer biraz daha iyiyim. Onun yanındayken o böyle yakınımdayken ve gözlerimin içine bakıp beni dinlerken çok mutlu hissediyorum kendimi. Bu bile yeter bana.

Ha bir de,

hayalimdi, bir fotoğrafımız olsun istiyordum hep.

Sonunda oldu. Utanmasam bütün türkiyedeki billboardlara koydurucam resmi ama daha o kadar delirmedim merak etmeyin.



xoxo,
lady