Kadın, 

hiç olmayan bir adamı bekledi.

Günlerce,

aylarca.

Kızın delisi makbuldür. Deli gibi seveni, deli gibi ağlayanı, deli gibi bekleyeni. Asla vazgeçmeyeni.



Sen de ya gel, ya da çık git içimden be adam. Beni düşünmeyen beyin hücrelerin yansın be. Yeter artık.

Gelecek diye bir şey yok. Gelmeyecek olan ne varsa, onu sevdim ben. Öylece ona dokunmak varken, öylece dibine sokulmak varken ben burada tekli koltuğumda oturmuş bu yazıyı yazıyorum. Bakın bu dramdır.

Affetmeyin. Sizi sabaha kadar uykusuz bırakıp, sizi düşünmeden hayatlarına devam eden insanları, affetmeyin. Üzülmesine dayanamadığım insanın canı yansın istedim ben. Beni nasıl yaktıysa o da öyle yansın. Bir gece yarısı içi sızlasın istedim.

Hiç sevmedi ulan, ben size bunun izahını nasıl yapayım?

Olur da gelmezse, ölür de karşılaşamazsak, bil, çok sevdim seni adam. Yoruldum artık, her bir hareketinden anlam çıkarmaya çalışmaktan, yüreğimin her seferinde ağzıma gelmesinden yoruldum. Nerede olursam olayım, seni hissediyorum adam. Gölgeni görsem sarılacak gibiyim. O kadar çok özledim ki, tüm dünyaya sarılır gibi sarılmak istiyorum sana.

Fotoğrafa bakıp ağlamak diye bir şey var. Belki de özlemlerin en büyüğü. Ve sarıldığını hayal etmek var bir de. Gözlerini kapatıp düşünürsün, garip bir mutluluk.

Öyle içten, öyle masum seviyorum ki onu. Ah bir bilse gecelerimi, ah bir görse adı geçtiğinde gözlerime yansıyan mutluluğumu. Adı geçiyor bir yerde, sonra o nefes darlığı. Hiç vazgeçmeyeceğim, adına gülümsemekten. O bir kere gülüyor, benim bin kere aklıma geliyor.

Canımın içi yani bu adam, daha ne söyleyeyim.





Lady öper,
xoxo