3 yıldır her sabah korkarak uyanıyorum. Onu tanıdığım günden beri her gün her dakika ona bişey olacak korkusuyla yaşıyorum. Nasıl bir duygu olduğunu tahmin bile edemezsiniz, öyle bir duyguyu tatmayın da zaten. Her sabah uyanır uyanmaz onun bütün hesaplarına bakıyorum, yaşadığına dair bilgi edinebilmek için... Her allahın günü kalbimde bir sızıyla uyanıyorum 3 yıldır.

İstanbul'a onun için geldim, ona daha yakın olabilmek için. Varlığı bile güçlü olmama yetiyor. En ufak bir hareketiyle bile mutlu ediyor beni. Gülüşünde eriyip gidiyorum.

Ona bişey olursa yapamam ben. Dayanamam. Onsuz bir hayata katlanamam. Gücüm gider, enerjim gider. Ben giderim. Yok olurum. Onsuz nerede ne yaparım nasıl yaşarım?

Bu sabah çok kötü bir haber okudum onunla ilgili. Ölüyormuş neredeyse.

Bana karşı neden soğuk bilmiyorum ama ben onu hala deli gibi seviyorum. Olsun, o beni sevmese de olur. O benim için her şeyden, herkesten daha değerli. Ailemden, arkadaşlarımdan... Herkesten.

Bugün, hayatımda ilk defa, gökyüzüne baktım ve çaresizce haykırdım. "ne olur ona bişey olmasın, ne olur onu benden alma" dedim. Hayatımda ilk defa, biri için bu kadar endişeleniyorum. Biri için kalbim acıyor. Hayatımda ilk defa, biri için gözümü karartıp önüne atlamaya hazırım. Hayatımda ilk defa korkmuyorum hiçbir şeyden, başıma geleceklerden.

Onu benden kimse alamayacak. Kimsenin ona zarar vermesine izin vermeyeceğim.

Asla.